عادت می کنیم

عادت می کنیم ... به غفلت ثانیه ها/ تن می دهیم ... عادت می کنیم....به تقویم های بی تاریخ/ دل می دهیم...عادت می کنیم... به عشق های ملول / جان می دهیم ... عادت می کنیم ... به غیبتِ هم / پی می بریم ...عادت می کنیم ... به عادت ... عادت می کنیم . عا ( آمار رسمی روزنامه های دولتی اعلام کرده اند که بیش از یکصد و سی و سه میلیون مسافر تعطیلات عید را در شهرهای مختلف ایران جشن گرفتند. این شاباش در شرایطی برگزار می شود که آدمِ ایرانی در سال 1388 بیشترین بها را در رثای آزادی پرداخت کرد . به این وسیله از صمیم عشق به خدا تسلیت می گویم و برای همه بازماندگان بشر آرزوی تعهد / مهر به همنوع و دمی از معرفت آرزومندم. سال نو مبارک * عکس از س.س / پارک جمشیدیه/ تهران

خوشا مرگ

خوشا نرسیدن... نشدن / خوشا دیوانه ای که منم . خوشا مست... خوشا هست / خوشا شیدایی که منم .خوشا سبز... خوشا زرد / خوشا شکوفه ای که منم . خوشا بند ... خوشا دام / خوشا رهایی که منم . خوشا عشق... خوشا مرگ / خوشا نوری که منم . س

من فکر نمی کنم/ پس هستم

بی شمشیر و بی شولا و بی شاخه ای از ترِ زیتون... کبوترانی در من زیست می کنند... که جانبِ جلدِ هیچ بام و بری نمی دانند. آیه های اتفاقِ مرا/ پاکتی از پی در پی ی سیگار... اشگی پرفراز و بی مویه... گلویی از خشک و در خلوت... در تندیس شبی بارانی و نیمی حُزنِ... تا دمِ سپیده و صبر/ یار می دهد. کهکشانِ حضوری بی تکلف از عشق و آزادی... در منِ بی من ... دم به دم فرو می ریزد. من و آه و خدا... به مکتوب های مقدس ... پشت کرده ایم . پیکی از جانب چاپاری از شدن به شتاب... دفترهای شعر مرا... خط زده است . خوابِ پریشانِ چشمهای ویرانم... دوباره به سرخِ سینه ی امشب... جوابی از رجِ رد زده است. تو نیستی تا از با تو بگویم... تو نیستی تا. پناه پنجره طغیانِ سرد صبورِ مرا... تا دقتی از اتفاقِی از سرو و سبز و سپیده... آغوش داده است. تو نیستی تا شانه های هراسانم... از هیچ با از تو بگوید. زمین از هنوز تا وقتی بعداز این... در توقفی بی پیش... در ایستگاهِ تمام... به آخرِ آدم... دست می دهد. وصیتی از پوچ... آدمی از من و ما را... به نیست می برد. تلاشی از سمتِ مرکبی از مزموم... ته مانده های ماتِ مرا... می سوزد. تو نیستی تا از با تو بگویم… تو نیستی تا..... : " به یاران آن سوی آب های رفاه. به نازنین عبدالقادر بلوچ و شب های خانه ی ایران. ... اصفهان. سی و سه پل. نوروز 1389.

خوابِ عصرآلود

هیچ اتفاقی بلند نمی شود... میز صبحانه است و تکرارِ اشتها... و اشتباهی که هر از گاه رخ می دهد... تا به صفی از ناچار... زنی در شمال هوس های جنو.ب مردی قیام کند... فتنه ای در اوگاندا خاموش شود... ندایی در تهران سر به نیست بشود... قائله ای در تبریز از نا بیافتد... قهوه ای در پاریس سرد بشود... شامی در رم از دهان بیفتد... کودکی در هند به گرسنگی برخیزد... شاعری از طناب زندگی بالا برود. می گویی نه!.. پس ساکتی چرا... بلند شو.

جای پای آدم برفی

میانِ تاریک دارم می نویسم... برگی بر حرفِ سپید... اگر خوب گوش کنی شاعرم..... با لکنتی درخشان بر گونه ی لب..... وگرنه من می تواند گلایه ای باشد..... در امتدادِ هر سطر... که از وزنِ عشق کم میکند. /حالا که این می نویسم..... پایانِ شعرم معلوم است..... حرف هایی هست که باید آب بکشم..... چمدانی ست که ببندم.... و راهی که از آنِ من است . میانِ تاریک دارم می نویسم

سال نو مبارک

سبز... سبز.... سبز... مثل بهار

بلوغِ تماشا

بعد از من / کفش هایم/ بر در جفت می شوند/ و کسی مرا /از انتهای خودش داد خواهد زد. بعد از من / کل های کاغذی همه می میرند

نفس های آخر

------------------------------ ---------------------- چند زن وسط خیابان بلوار پونک تهران/ از ماشین هاشان پیاده شدند. زنی که هراسان تر از همه بود فریاد کمی زد و گفت: تورو خدا نذارین وسط خیابون بمونه ! دو زنِ دیگر به نزدیک جمع شدند. یکی شان گفت باید زود دفنش کنیم . یکی دیگر از زن ها به هشدار گفت باید جایی این کار را بکنیم که که دستکم 3 متر عمق داشته باشد آن وقت شرعی ست. یکی از زن ها به لهجه ی کوتاهی از مسخره خندید. چند زن به هق هق به گریه افتادند. یک عابر حرف از کمک زد. یکی از زنان که قبلن هراسان بود به ناله گفت دستکم بیندازیدش داخلِ تانک زباله . بالاخره همان کردند...چند ساعت پیش / آخرین سگ ولگرد پایتخت مرده بود

مرگِ عروسک

و فکر کردم/ همیشه به وقت می آید/ صدایی که انتظارِ قدم هاش/ تا آخرِ کلمه پیرم کرد. و فکر کردم/ دلش پُراز دریاست. س

نقش بر آب...ن

نامِ مرا شبنم/ ته اقیانوس نوشته / نترسید ... توبه کنید. آب ها از آسیاب آفتاده / نروید ... شکوفه کنید. نوح بادبان انداخته ... عجله کنید.س

به صحبتِ شعر و قصه: به محمد محمدعلی و فرامرز پورنوروز

همین روزها دست های مرا/ در خیابانی از اتفاق می دزدند. صدای مرا به جرم مزاحم/ بر ردیفِ چنارهایی دور دار می زنند. تو منتظری صبح بشود/ و روزانه های من / به خبر بگوید : دوستت دارم . برای همیشه دوستت دارم .س

سبز

میان سیاره ای از آدم/ آخرین پنجره را دفن می کنم/ به جانِ همین بهار که بیاید/ انتظارهایم را جوانه می زنم/ خیالم از نام مبارکی باخبر است/ که به قناعت یک برگ/ جنگل را انکار کرده است

این قلم را از من پس نگیرید

رونمایی و اهدای قلم یادمان فردوسی به بهرام بیضایی * ---------------------------------------------------- ------------------------ 1--------------" سفر " پیدایش:............ سالن اجتماعات "نقش جهان" در ضلع شرقی ی خیابان ولی عصر پهلوی سابق/ چند پله مانده تا پارک ساعی واقع شده است. هوای آخر اسفند هشتاد و هشت تهران/ مثل بخاری خنک که از سمت دورِ کویری به تو بشارت آب می دهد/ به مسافران بهار خوشآمد می گوید. پایتخت ایران در عصر خودش لم داده است . کارگری از بیرجند روی چمن های وسط میدان / در بیکاری دراز کشیده. یک زن از جنوب سمت خدا می رود . یک پسر از لبخند دختری دارد عکس می گیرد . ... دم در ورودی سالن / دو دختر خوش برخورد/ زیر سایه تبلیغات به سبکِ غرب / و زبانی از فردا/ به رهگذران قهوه و شیرینی تعارف می کنند. در سالن بزرگ انتظار / نمایشگاه گروهی عکس از طبیعت برپاست . نشانه ها می گویند هنوز ایران چهار فصل دارد. مراسم بیضایی اواخر زمستان در مجلسی خصوصی برگزار می شود. چند صد چهره آشنا / دوسوم سالن از زن / چهل وپنج دوربین و خبرنگار جوان / به بیضایی خوش آمد می گویند. او مثل مودب می آید ردیف جلو بر صندلی می نشیند. کمی لاغرتر از مراسم ختم " اکبر رادی " ست. "علی دهباشی" که مجری و مبتکر قدردانی از تاریخ / یکی از دلمشغولی هایش است / و چند هفته ای ست که سرماخوردگی دارد و آسمش مثل حوصله ندارم دائم در ترانه های" باباطاهر" و اواخر جنوبِ " آتشی" و "گراناز موسوی" / صبوری می خواند/ با این احوال در ابتدای برنامه در خطابه ای حماسی و پرقدرت بیضایی را یک از قلل فرهنگ و از رسولان اصحاب صدا و سیما و سکوت می نامد. .............................................در" رگبار" ی از سکوت :.................................. بالکن باریک سالن پر از مهمان های ناخوانده / شاگردان هشیار / خود حضرت حکیم ابوالقاسم و دو چشم ِ پنهانِ آشکار که از نبضِ جماعت عکس می گیرد/ مدرنیته را از روی صورت جهالت پس می زند. بیضایی نمایی باز از قلم حکیم برمی دارد. دوربین ها به فرمان حرکت می دهند. مردم ایستاده از پشت تماشای لنزها / قامت پیری سپید موی را در کادر می بینند . قرار است اول با چند نفر عکس بگیرد و به خواهش چند کلمه ای درباره ی بیضایی بودن حرف بزند. به نشستن راحت بگوید و اینکه اصلن لایق این همه تعریف و تمجید نیست . بگوید تاکنون فیلمی را که می خواسته / نساخته . حرفی را که می دانسته / ننوشته . بگوید آنگاه که این کرد خواهد شد. و دوبار هم قرار است بگوید : "این قلم را از من پس نگیرید. فردوسی ...". بااینکه دچار کمی فراموشی از خاموشی ست و کیفش را زیر صندلی جا می گذارد / در برداشت اول تمام آنچه باید بگوید/ می گوید. ------------------------------فلاش بک: " سگ کشی " --------------------------------: چند زن وسط خیابان بلوار پونک تهران/ از ماشین هاشان پیاده شدند. زنی که هراسان تر از همه بود فریاد کمی زد و گفت: تورو خدا نذارین وسط خیابون بمونه ! دو زنِ دیگر به نزدیک جمع شدند. یکی شان گفت باید زود دفنش کنیم . یکی دیگر از زن ها به هشدار گفت باید جایی این کار را بکنیم که که دستکم 3 متر عمق داشته باشد آن وقت شرعی ست. یکی از زن ها به لهجه ی کوتاهی از مسخره خندید. چند زن به هق هق به گریه افتادند. یک عابر حرف از کمک زد. یکی از زنان که قبلن هراسان بود به ناله گفت دستکم بیندازیدش در تانک زباله . بالاخره همان کردند...آخرین سگ ولگرد پایتخت مرده بود -----------------------------------------------------------" مرگ یزدگرد " -----------: از سفر که کودکی های مرا/ تا حرف غریبه ی کوچک و زن برد/ به جان همین بهار که بیاید/ انتظارهایم را جوانه می زنم . تاول پاهای مرا/ دستی از باور شفا می دهد. شمشادهایی که فرو ریخته اند/ دیگر بشارت سمت جایی را فرا نمی خوانند. آخرین دوستت دارم را/ خرج تماشای تو می کنم/ و آنگاه/ در سبزی از خواهد آمد/ می میرم. ---------------------------------پیوست:------- سفر/رگبار/ باشو غریبه کوچک/سگ کشی/ مرگ یزدگرد/از آثار بهرام بیضایی. منوچهر آتشی/ باباطاهر/ گراناز موسوی شاعر. رو نوشت به بهرام بیضایی. علی دهباشی. شهروند تورنتو . اعتماد تهران

یک روز بعد از زن

به خاطر پستان هاش نیست که شیر سیر نوشیدم/ به خاطر بازوانش است/ که در روزی برفی/ آفتاب آسمانش را/ نزد شاعر من گرو گذاشت/ وگرنه شعری می گفتم/ که دلِ هاشان غنج برود/ بی آنکه از طلسمی گفته باشم/ که قفل ایشان بود. -----------------------------------* پیدا کردنش کار آسانی بود. اصلن لازم نبود تا چهارده سالگی برگردم و دزدانه کتابِ کهنه ای را که ریحان می خواست دستم برساند/ پشت کوچه ی رودخانه از او با ترس و التهاب بگیرم. برعکس باید می رفتم به آخر زمان تا از چند منبع ازسرِ داده ها/ به تمام زن برسم . سایت زن امروز/ زن در مرداب/ من یک زنم ... همه تو را در چند ساعت از ابتدای دروغ آدم به حوا تا همین دیروز که ریحان را به جرم چشم چرانی در ملاعام دار زدند / به رایگان می برند.. " هرکس شاعر باشد می داند پیش از آنکه به هست بیاید صدایش در جهان جاری شده است . آنگاه همآن می گوید." به بهانه هشتم مارچ روز جهانی زن" و همین از تو که هست. ه ,

تکه ای از باران

رسیده ام به مرزِ زمان/ به بادباک و توپ و عروسک/ رسیده ام به انتهای جهان/ به درهای بی کوبه/ پنجره های بی دیوار/ رسیده ام به صبح و سلام و شکایت/ به توبه و تکفیر/ رسیده ام به همهمه هیچ/ . آه انسان!...

و به عشق

به باران رسیده ام
 و گفت و شنودی از بیا.
 به ترانه ای از نفس
 و تبسمی از خیس و بوسه و لب
. به کوتاه رسیده ام/
و به عشق

جبهه های نرفته

نمایشگاه عکس تهران- ونکوور-مونترال و تورنتو । همراه با شعرخوانی سینا سرکانی

مونترالیه

نفرین به توای شهر که میخانه نداری/ جان داری و یک صاحب جانانه نداری/ صد مست به دروازه ی شوقت همه حیران/ یک مرشد و یک منبر و یک خانه نداری/ از قول و غزل آری و از طمع عسل نه/ کندوی معما سر پستان حریفانه نداری/ هی میشکنم قالب و احوال که باشم/ ذوق دهن زلف پریشانه نداری/ صد خرقه تن تشنه تاریخی تو لیک/ یک جرعه تن ساغر و پیمانه نداری/ / /ای زهد دمی داد به اسباب وفا کن/ صد چاکر و صد مطرب و یک دانه نداری/ मांट्रियाल फाल ऑफ़ २००८

دستت را به من بده

دریچه ای از باد

1 از میانِ دفترهایم/ /آخرین برگ ها را پاره کن/ /آوازِ شوقی که امروز کوچه بود/ /دستِ مرا به تازه دعوت کرد/ /نامِ باران را یادِ خاطره بیانداز/ /خشکسالی در راه است/ 2 /جهان پرنده ای ست/ /که پی ی آوازی دور می گردد/ /و من مسافری / /که سفر یادش نیست/ 3 /و چشمهاش.../ /.که سرزمینِ اندوهِ آدمی ست

4

/با تو که هستم /شاعر نیستم /به جستار توست/ /که می نویسم/ مونترال- پاییز - 2008- تابستان سرخپوستی

these are some of my resent work.

Silance Between Compassion... دستت را به من بده// /رودخانه از من /هزار دریا فاصله دارد /من از شمالِ شبنم می آیم/ /دستت را به من بده/ اقیانوس پیداست/

/در انتهای تبسمِ بغض /اینطور عاشق می شوم/ /راسِ ساعتِ هیچ/ / یک صبحِ ساکت پاییز/ /افعالِ مضطربم را در حوضِ آینه می شویم/ /و در سراشیبی ی یک خیالِ باران خیز/ /از سایه ی پریشانِ ابرها بالا میروم/ /خورشیدی جیبِ باورم است/ /و چند ترانه ی ممنوع/ /اگر سیل تماشای غروب/ /چشمهایم را بُرد/ /راز صدای سکوتم را به یاد آر/ /اینطور می میرم/ /راس ساعت عشق/ /در انتهای تبسمِ بغض/ 2 /صدا از عالم سکوت راه می افتد/ /و هشیاری ی خرد/ /از نقطه ی نرسیدن آغاز می شود/ /همچنانکه رسیدن استادی ست که می گوید/ /آنقدر راه رفتم/ /که مقصد جا ماند/ /از دوست تنها حضور یادم هست

آلترناتیویته

این ولایت پیش از این صاحبانی ارزشناک داشت که آرش وار تقسیم اراضی ی فضیلت و دانایی می کردند. حال مانند گفته ی آن عارف شده است( که): پیش از این صوفی حقیقتی بود بی نام/ اکنون نامی ست بی حقیقت / . به جای صوفی هر چه در این رفتار بگذاری/ در این روزها می گنجد. می خواهم به روزنامه برگردم به یک نام در این سه شهر که هم نفاق در آن هست هم جراحی لازم دارد کلیه اش. ... با سلام وکمالِ عشق

سی نا

*